Na drugim końcu tęczy

Ana i Ana

2012-02-28T23:12:00.000+01:00

Mam bliźniaczki.

WIP Cage

2012-02-18T19:53:00.001+01:00

Po umiarkowanym sukcesie mojego pierwszego loli-artu, dostałam zaproszenie do udziału w artbooku poświęconym tejże modzie. Nobilitacja i zysk żadne, bo album zawierać będzie pełen przekrój artystyczny, od amatora po ilustratora, sprzedawany po kosztach. Ale zgodziłam się, bo przyda mi się motywacja i sens do tworzenia nowych artów, a i zawsze mogę to wlepić do CV z nadzieją, że pracodawca nie sprawdza jego wiarygodności.
No i bez presji, że to co stworzę nie będzie dostatecznie dobre..

Pustka

2012-02-17T11:06:00.000+01:00

Ostatnio za dużo naraz się dzieje. Ale może w weekend coś się tu pojawi.

Anabelle

2012-01-29T14:50:00.000+01:00

Właśnie minął rok, odkąd z Korei dotarła do mnie moja pierwsza dollfie, PlanetDoll Roseanne. Obiecywałam sobie wtedy, że dopiero teraz będę myśleć o następnych lalkach, a tymczasem oczekuję właśnie na ciałko, które stanie się lalką już trzecią.

Swoją drogą, będzie to bliźniaczka Any, z główką sprezentowaną przez Dema :>

Wczoraj więc olałam szkołę, egzaminy, pracę i co się tylko da i zrobiłam jej nowy faceup. Już czwarty w ciągu całego tego czasu. Na razie jestem bardzo zadowolona, usta są dużo lepiej podkreślone i ukształtowane, oprawa oczu jest mocniejsza i bardziej szczegółowa, no i zrobiłam jej pół-brwi, które ostatnimi czasy wtryniam z pasją w swoje rysunki. Jeszcze rok i może osiągnę poziom profesjonalizmu.
Zresztą przy okazji też nauczyłam się wiele o tym, jak lalek nie fotografować.

Zebrałam makijaże bez retuszu w jeden obrazek poglądowy, poza pierwszym, który w niemiłych okolicznościach bardzo szybko zniknął jej z twarzy. Czarny wig nadaje się już tylko do wyrzucenia, ale chciałam zachować ciągłość między zdjęciami.
Jeszcze zrobię porządną sesję w nowym i ładniejszym.

Oh My

2012-01-08T13:20:00.000+01:00

Tabletowy z przeznaczeniem na layout galerii, póki co jako szkolne zadanie, a potem może i pełnoprawna strona. Dłonie nie wyszły tak jak chciałam, więc nie wiem czy użyję w takiej formie albo w ogóle.

Baby, The Stars Shine Bright

2012-01-05T11:56:00.000+01:00

Głupie, ale to była moja najbardziej wymarzona metka. Mogę umierać.

Ostatnie

2011-12-26T20:44:00.001+01:00

W ostatnich tygodniach zrobiłam dwa arty prezentowe.
Jeden dla nowopowstającej telewizji internetowej rzeczywiscie.tv
Drugi, w ramach świątecznej wymiany, dla Martyny, która rysuje, a także z pasją dziara.

Dream Time #1

2011-12-11T20:14:00.000+01:00

Studiuję obecnie na czwartym roku grafiki użytkowej, co oznacza, że najwyższa pora ubiegać się o jakiś naukowy tytuł. Nie wiem jaki i małe ma to dla mnie znaczenie. Bardziej zależało mi, żeby czegoś się nauczyć i podciągnąć swoje umiejętności, co jak sądzę, w jakimś stopniu mi się udało.

Bardziej jako ciekawostka niż faktyczny sprawdzian, Before And After meme:

Pierwsza praca powstała na początku 2009 roku, czyli po pierwszym semestrze. Druga pod koniec 2011, czyli podczas semestru siódmego. Powtórzę to jeszcze raz, gdy już dobiję wieku magisterskiego.

A co do licencjatu.
Aby rozlegle opisać podłoże teoretyczne i merytoryczne, jeszcze przyjdzie pora. Na razie taki niedopracowany teaser, który wraz z tytułem pracy powinien dać zorientowanym jakieś pojęcie o tematyce.

Rozkmina

2011-12-04T11:12:00.000+01:00

Tak mi w sumie przyszło do głowy, że powinnam zacząć pisać też o filmach, serialach i ksiażkach, bo to dla czytelnika dużo bardziej relatable. And whatnot.
A najlepiej pisać w formie małych pasków, które potem ktoś będzie kradł, wycinał podpis i wrzucał na kwejka.
Ale cierpię na chroniczne niedowartościowanie i wydaje mi się, że nic ciekawego nie opowiem. Może zamiast tego małe portretowe fanarciki? Zwłaszcza w przypadku książek będzie zabawnie.

To brzmi jak dobre ćwiczenie.

Czarny Szkicownik #3

2011-12-03T21:24:00.001+01:00

Różnorodnie.

W międzyczasie

2011-11-24T23:51:00.000+01:00

Nie mam pojęcia kiedy się w końcu zbiorę i zrobię porządny, obszerny wpis. A już mnie to trochę boli.

W międzyczasie moja nowa-stara gorąca miłość, czyli Joy na ciałku Arii. Poważnie zaczęłam rozważać pozbycie się swoich pierworodnych na rzecz drugiej takiej hybrydy... gdyby nie fakt, że DiM brzydzi się moimi pieniędzmi i nie sprzedaje pojedynczych główek MSD.

Licorice

2011-11-06T14:10:00.000+01:00

Wooo, moja Ghoulia jest skończona. Za wyjątkiem tego, że siedzi na półce naga, bo nie mam pomysłu na stroje.

Teraz nazywa się Licorice i jest mądrzejszą siostrą Bubblegum.
Muszę też powiedzieć, że podoba mi się od niej bardziej.

Na biało

2011-10-25T17:51:00.000+02:00

Anabelle doczekała się czyszczenia i restringu. Podwiązałam gumę i teraz skrzypi, aż miło. Przy okazji po raz kolejny spostrzeżenie, że uwielbiam lalki w kawałkach, chyba nawet bardziej niż te w całości. Może kiedyś postawię w kolekcji samotny kadłubek ze smutną twarzą?

Przy okazji też przebrałam i z wielką radością zdołałam wcisnąć jej kopyta w nowe buty. Miały być dla ciałka Ariadoll, które dziś opłaciłam, ale skoro się da, to tylko tym lepiej.

Bubblegum 2

2011-10-14T22:27:00.000+02:00

Bardzo cierpię z powodu tego, że mój aparat wszystkie czerwienie i róże fotografuje na pomarańczowo.

Bubblegum WIP

2011-10-11T21:00:00.000+02:00

Dałam się zarazić tą potworną chorobą, jaką są mattelowskie Monster High.
Bubblegum nie jest jeszcze skończona, i na pewno nie jest ostatnia.

Nieuczesana

2011-09-13T17:37:00.000+02:00

Back to

2011-08-30T20:09:00.000+02:00

whatever, i don't care.

Trochę odżyłam. Zdałam sobie sprawę, że pomimo robienia wielu rzeczy, nie robię nic stricte plastycznego i postanowiłam to naprawić.
(Kolejna) praca z ładną panienką bez tła i kontekstu powinna mnie rozruszać. Tym bardziej, że prace nad grą przybierają jakąś bardziej materialną formę (i kij, że jest to kompletnie inny pomysł) i mam w perspektywie trochę roboty.

Jako bonus dorzucam lineart zrobiony pół roku temu, który zamierzałam pokolorować, ale nigdy mi nie wyszło. No i czuję się na chwilę obecną bardziej lalkowo niż robocio.

Do czasu, aż będę mieć lalkę-robota.

PS. Czy ktoś rozpoznaje ten wygląd, czy też za mało spamowałam? Pospamuje niedługo.

Just look at the time

2011-08-22T11:39:00.000+02:00

Niewiarygodne, wróciłam 3 tygodnie temu i wciąż się lenię tak, głównie przy Demie, że mi się nic aktualizować nie chce.
Ani wrzucać zdjęć.
Ani rysować.
Ani skanować narysowanego.

Szczęśliwie chociaż na dollfowanie mam jeszcze trochę chęci.

Sydney przypadkowo vol. 2

2011-07-30T12:20:00.000+02:00

Bandwagon czyli HP WIP

2011-07-27T11:54:00.000+02:00

Minęły dokładnie dwa tygodnie od premiery "Deathly Hallows pt. 2" a więc i dwa tygodnie odkąd je obejrzałam. Miałam szczęście z datą, bo dzięki temu dane mi było doświadczyć tego w ogromnym (ponoć największym, ale wiary nie daję) IMAXie 3D. Nie wiem na ile to kwestia umiejscowienia, bo trafił mi się fotel nr 1 w przedostatnim rzędzie, ale jedynym świadectwem, że film faktycznie jest w trójwymiarze był rozdwojony obraz.
Gigantyczny, krystaliczny i piękny, ale jednak płaski.

W zamian za to oszczędzono mi jednej rzeczy, której nienawidziłam w tych filmach: polskiego dubbingu. Może było to znośne do trzeciej części, but then shit got real i dorośli mówiący poważne rzeczy kreskówkowymi głosami byli kompletnie niedorzeczni.

No i Alan Rickman. Boże Drogi, głos Alana Rickmana.

Swoją drogą sceny ze Snape'em były highlightem całego filmu. Napięcie przed Bitwą było budowane po mistrzowsku, ale kulminacja wypadła dla mnie zaskakująco płasko i pobieżnie. A przecież w ten właśnie moment powinni byli wsadzić absolutnie każdy możliwy trik i dolar na efekty.
Podobało mi się, że było krwawo. Ta część nie jest dla dzieci, opowiada o wojnie, a na wojnie nikt się nie bawi w pojedynki i ogłuszanie.

Ten kawałek pracy, który zdobi nagłówek, siedział we mnie już od paru miesięcy. Tak naprawdę zamierzałam to skończyć przed premierą, a może nawet przed wyjazdem, ale zawsze coś innego mnie rozpraszało i tak dupło. Wciąż jestem pełna nadziei.
Motywem przewodnim jest to, co zawsze najbardziej zwracało moją uwagę w całej historii Harry'ego Pottera - jego relacja z Czarnym Panem. Relacja sprawiająca, że to dużo więcej niż banalne "dobrzy czarodzieje kontra śmierciożercy". Szósta część jest moją ulubioną właśnie dlatego, że pokazuje proces "wzrastania" Voldemorta i jak wiele jest między nim a Harry'm podobieństw i powiązań.

Napisałabym dłuższą tyradę, ale znów jestem wykończona. Dlatego właśnie wciąż nie posunęłam się z tą pracą do przodu, mimo, że mam całkiem wolne wieczory.

Sydney przypadkowo

2011-07-24T14:42:00.000+02:00

Parę zdjęć, bo znowu nic nie chce mi się pisać.
Fotograf ze mnie żaden, ale staram się być chociaż poprawna.

Wszystkie czarne punkty, które widać w wodzie to surferzy. Australijski "outdoor living" to nie stereotyp, jeżeli nie leje się wiadrami z nieba, każdy park i plaża są pełne aktywnych ludzi.

W Royal Botanic Garden jest kawałek dosłownie wyładowany nietoperzami. Latają nad głowami w biały dzień, a więcej jest ich niż ptaków.

Opera House nie jest ani w połowie tak interesujący jak to reklamują.

To ten most, który nie jest słynny.

Kolejka jednotorowa kursująca nad/wokoło centrum. Fajna rzecz, ale raczej turystyczny gadżet, bo cała miejsc ma mniej niż w jeden wagon w tramwaju.

A jutro spędzam cały dzień z obcymi ludźmi w Blue Mountains.

Dużo czerwonych kamieni

2011-07-18T12:51:00.001+02:00

Bo z tego głównie składa się Australia.

To jest Ayers Rocks zwany także po aborygeńsku Uluru. Zdjęcia w całości niepotrzebne,bo każdy wie jak ten kamulec wygląda.
Ciekawostka: podejrzewa się, że to co wystaje to zaledwie jedna trzecia, lub nawet jedna piąta całości. Jak lodowiec w oceanie.

Następne w kolejności były The Olgas, Kata Tjuta. Przebyliśmy siedmiokilometrową trasę, częściowo dookoła, częściowo wśród. Pomiędzy największymi kamieniami znajduje się przełęcz Valley of the Wind, znana z tego, że piździ tam nieziemsko bez żadnego powodu.

And last but not least, Kings Canyon. Dla mnie osobiście najciekawsze z tych miejsc, wysokie na ponad 300m urwiska, które obchodzi się dokładnie przy krawędzi (rim walk). Na zdjęciach niestety nie ma nawet śladu tej ogromnej przestrzeni, którą się tam czuje.

2011-07-14T10:41:00.000+02:00

Wróciłam z wyprawy spowrotem do Sydney, ale niech mnie jeśli mi się chce robić reportaż.

Idę jutro na Pottera i jest to o wiele bardziej absorbujące.

Znikąd

2011-07-01T13:30:00.000+02:00

Parę migawek z tego jak wygląda Australia od środka.
Pierwsze to roślinność porastająca wszystkie pustynne tereny. Jeden rodzaj terenu, chaszcze, drzewka, piaski, zazwyczaj ciągnie się setki kilometrów.
Drugie to jedno z wielu wysychających słonych jeziorek. I mówiąc słone, mam na myśli taką ilość soli, że zostaje ona potem grubą białą warstwą.
Trzecie to już jedno z rest areas, rozsianych wzdłuż całej, mającej tysiące kilometrów trasy - Adelaida-Darwin. To środek niczego, a i tak kłębią się tam setki zwykłych, polnych, europejskich (a przynajmniej przywleczonych przez europejczyków) myszy. Podczas spaceru uciekają spod stóp, a w koszach wręcz falują.

Zwiedziłam też dwie kopalnie opali, parę kamieni znalazłam, wspięłam się na Ayers Rock i przekroczyłam granice trzech stanów.

Chinatown/Darling Harbour

2011-06-26T14:09:00.001+02:00

Pozwiedzałam mały kawałek centrum.

A dokładniej Chinatown

Gdzie znajduje się wielki bazar Paddy's Market, pełen tanich ciuchów, chińskich akcesoriów i wspaniałych zabawek:

Oraz dużo smacznych azjatyckich knajp, których kuchenna autentyczność może budzić trochę wątpliwości.

Zaraz obok Chinatown znajduje się Darling Harbour.

A pomiędzy Tumbalong Park.

Po pierwsze

2011-06-24T12:26:00.000+02:00

Póki co zwiedzam tylko suburbię, bo do city jest stąd godzina drogi.
Architekturą i topografią jestem zachwycona, biedota na państwowym zasiłku mieszka tutaj w domkach, które w kraju uchodziłyby za letniskowe o niezłym standardzie, i to także uwzględniając lokalizację.

Ale to co wywiera największe wrażenie w tym pięknym, prosperującym kraju to PIEPRZONE GIGANTYCZNE ROBACTWO.

Patrzcie na tego sukinsyna. Jest wielki na dobre 7-8cm, a jego pajęczyna jest grubości nici. To pod nim? Drugi taki sam potwór, zamordowany i gotowy do pożarcia. Ten oto tłusty kanibal i tak zostanie uznany za niegroźnego malucha, jaki czasem pojawia się w łazience. Bo tak w ogóle, robaki w chałupie nie są niczym niezwykłym, i nie chodzi tu bynajmniej o małe skorki czy rybiki.

A wracając do architektury.
Niemal wszystkie domy w tej dzielnicy są zbudowane według tego samego schematu: tylko parter, płaski dach, duże okna. Bez piwnic i fundamentów, bo pod warstewką ziemi jest lita skała, często też bez garażu, jeden obok drugiego. Lokalizacja nad wodą jest droższa, więc tam pojawia się i piętro, dostępne jedynie bogaczom.

Ten domek na dole po prawej? Ktoś ma garaż wyłącznie na łódkę.

A tak przy okazji, tu jest zima. Czasem zdarza się nawet szron. Wszystkim odmarzają pośladki, gdy chodzą w swoich cienkich bluzach przy 20 stopniach.

Nie wiem kiedy zacznę zwiedzać centrum, bo od poniedziałku dwa tygodnie podróży "karawanem", ale mam parę miejsc już upatrzonych.

Jest 23 czerwca, godzina 22:31

2011-06-23T14:31:00.000+02:00

i przebywam w Sydney, zmęczona.
Chyba jednak zdecyduję się poddać zmianie czasu i spać.

Itatastic!

2011-06-19T01:22:00.000+02:00

Na licznych i bardzo długich przeglądach zajęłam się rysowaniem lolit. Ostatnio jakoś dużo przebywam wśród kokard i halek, zapewne dlatego, że widmo wysmarowanych farbą i cuchnących terpentyną pracowni jest już przeszłością. No i miałam nadzieję na skorzystanie z Sydney Chinatown, póki nie okazało się, że wszystkie ceny w Australii są podbite o minimum 1/4 w stosunku do reszty świata. What the hell, AUD kosztuje tyle co USD, to nie ma żadnego sensu.

Art, który męczę trzeci tydzień i chyba już nigdy nie domęczę do końca.

A wracając, naszedł mnie pomysł i ochota, aby porysować lolit więcej. A dokładnie to komiks. Być może dość hermetyczny. Bardziej w poważnym tonie, czego w community chyba jeszcze nie było. Nie do końca osobisty. Ale, jakkolwiek debilnie by to nie brzmiało, falbanki miały duży wpływ na moje obecne ja i chciałabym opowiedzieć jaki konkretnie i dlaczego.
I na czym w ogóle polega noszenie dziecięcych ciuchów i nazywanie się jak kochanka pedofila.

Albo mogę porobić też zabawne paski, których nie zrozumie nikt spoza egl i cgl.
Może przetłumaczę, jak już go wykończę, bo jeszcze wymaga trochę pracy, a dziś jest już późno.

Astralia rar

2011-06-16T10:34:00.001+02:00

Do wylotu pozostał mniej niż tydzień i nagle zdałam sobie sprawę z ciężaru tego faktu.

Zabieram ze sobą aparat i laptopa (oraz szkicownik, jeżeli zdążę kupić nowy), więc od czasu do czasu pewnie wrzucę co ciekawsze rzeczy, które widziałam. Nowe tagi i posty kompletnie niezwiązane ze sztuką!
Póki co można oglądać relację przygotowaną przez Dema, również z moim udziałem.

Joy

2011-06-06T20:08:00.000+02:00

Ostatnio zdarzyło mi się coś, czego właściwie nie robię. Spontaniczny zakup.
Trafiłam na jedyny group order na główki normalnie sprzedawane wyłącznie z ciałkami.
I zdecydowałam się w ciągu jednego dnia.

Nie żałowałam wtedy i nie żałuję jeszcze bardziej gdy dotarła dwa tygodnie później. Laia jest doskonałą mieszaniną urody, brzydoty i przerysowania. Żadne zdjęcia nie oddają świetnej rzeźby i jej dziwacznego uroku. Trochę otępiała, trochę rozmarzona.

Jest w niej coś takiego, co kazało mi zdecydować się na stylizację bardziej określoną niż "ładna lalka" - spuchnięte, zmęczone oczy połączone z lekkim, nieprzytomnym uśmiechem. Widzę w niej dziewczynę śmiertelnie chorą, majaczącą, otumanioną morfiną. Dla dodanej ironii nazwałam ją Joy, aczkolwiek raczej jako skrót od Joyce czy też Joycelyn.

Maźnęłam sobie na szybko, czy to co wymyśliłam w ogóle się sprawdzi i myślę, że jak najbardziej. W tej chwili czekam na "burgandowy" wig, który zapewne i tak dojdzie dwa dni po moim wylocie i będę czekać półtora miesiąca jak na szpilkach. A potem będę tak czekać na ciałko, bo nie dość, że cztery głowy na jedno ciało to trochę przesada, to Laia i tak się gryzie odcieniem.

Miss Sepia

2011-05-16T22:16:00.001+02:00

Kupiłam sobie brązowy markerek i jest niesamowicie fajny.

Solitude

2011-05-11T17:44:00.007+02:00

A zresztą, mogę i robotę.

To oto jest art promocyjny, który przygotowałam na dobry początek pracy nad nową, drugą już w naszej karierze, grą. Jest to świetna sprawa i bardzo się cieszę, że mam szansę odegrać dużą rolę w procesie jej kreacji.

No bo co może być fajniejszego od małej dziewczynki w schizowym lesie?

Nowe oczy

2011-05-11T17:33:00.004+02:00

Szklane, luksus, śliczne.

Tak sobie zrobiłam chwilę przerwy w robocie do pracy.

Little People #2

2011-04-16T22:09:00.006+02:00

Ych, z bólem i zgrzytem zębów skorzystam z paskudztw oferowanych przez bloggera.

Kontynuując temat małych ludzi. Ostatnio znów sobie przypomniałam o tych konkretnych, i z ciekawości znalazłam stare rysunki. Rozczarowująco mało, co prawda. Jestem przekonana, że musiałam smarować tego mnóstwo, ale pewnie powypadało przy przeprowadzce.
Natomiast bardzo niezadowolający jest efekt tych sześciu lat. Obijam się nieustająco już od jakiegoś czasu i może zaczęcie nowego obrazu by pomogło na twórcze rozbicie, ale kompletnie nie mam weny. No i sporo bardzo drobnych robót, które wisząc nade mną kompletnie psują chęci.

Może powinnam jednak namalować portreciki, na to jedno trochę weny mam. Ale wyjdzie kolejny kompletnie nieinteresujący banał, bo nie potrafię się wyrwać z własnej sztampy.

Lepiej pozbieram pieniądze na nową lalkę.

Remont w trakcie

2011-04-06T19:14:00.003+02:00

Jakby coś wyglądało dziwacznie, to dlatego, że właśnie przerabiam szablon.
A blogspot ma bardzo dziwaczne trudne szablony.

Little people

2011-03-29T23:25:00.002+02:00

Tak się rozrysowuję luźno.
Ze zgrozą patrzę na swoje galerie (i bloga także), bo wszystko wymaga tak wiele odświeżenia i oddziecinnienia. A problem w tym, że nie mam absolutnie żadnej energii i ochoty, żeby to zrobić.
Tak zalega już dobrze rok wszystko, a ja się w dupę kopnąć sama nie dam rady.

A propos bloga

2011-03-24T18:21:00.003+01:00

via http://fyeahartstudentowl.tumblr.com/

Isabelle

2011-03-14T21:25:00.006+01:00

Dotarł po bardzo długim oczekiwaniu wig z Leeke. Kompletnie nie pasuje na ciemno wymazaną Anabelle, więc wyciągnęłam zapomnianą siostrę i wymalowałam po raz pierwszy na jasno. Mój aparat nie potrafi tego wyłapać, ale ma drobne białe piegi i jak w końcu się zbiorę i nabędę dla niej ciałko, to też porozrzucam na nim piegi i kropki. Myślałam, że nie będę mieć pomysłu na dwie podobne lalki, a tymczasem mam bardzo i eksperymenty sprawiają mi wielką radochę.

Swoją drogą, widać tu jak bardzo ciało potrzebuje nowego blusha. Półtora miesiąca, tyle wytrzymał.

Raz WIP

2011-02-22T23:27:00.005+01:00

Takie czary, że jak klikniesz obrazek to zobaczysz wersję końcową! O rany!

Ostatnio czułam kompletny zanik mocy twórczych, więc postanowiłam uczynić jedyną sensowną w tej sytuacji rzecz: pograć w jedną z moich ulubionych gier, czyli "Psychonauts".

Od razu mi się polepszyło.

Words

2011-02-17T18:55:00.001+01:00

Teaser nad czym sobie pracuję.

(A jak klikniesz, to zobaczysz co mi wyszło! No nie mogę!)

Bez szkicu

2011-02-16T22:31:00.005+01:00

Czyli jazda bez trzymanki.

Powinnam była poskanować te rzeczy jeszcze w zeszłym roku.

Pewnie porobię tego więcej, bo pisak Microna to czysta tuszowa przyjemność

Do the time warp

2011-02-07T17:26:00.004+01:00

And so I did.

Bo jakoś mało mnie w mnie. Niby należało umieścić tam szerszy wachlarz wiekowy, ale nie chciało mi się. Poza tym, najpierw byłam obiecującym dzieckiem, potem byłam załamującym/anym dzieckiem, a teraz jestem dzieckiem, które odmawia dorastania.
Niby rzadko zdarza mi się full loli mode, bo zawsze jakieś farby, węgle albo halka się gdzieś nie mieści, ale gdy ostatnio stwierdziłam, że mam za mało takich ciuchów i zrobiłam remanent... okazało się, że mam szafę pełną lolity i loliable.

I nadal ani jednego burando :[

2011-01-30T12:43:00.000+01:00

Jeszcze nie całkiem to, ale już blisko.

Nic nowego

2011-01-26T14:27:00.005+01:00

Czuję się nieco niemoralnie, gdy taką przyjemność sprawia mi samo to, że ona siedzi obok i ładnie wygląda. Na zdjęciu tutaj w otoczeniu biżuteryjnych drobiazgów, które właśnie dotarły z Skądśtam. Zawsze chciałam takie miniaturowe buteleczki na mikstury i mam sporo pomysłów co z nich wycisnąć. Poza tym, w którejś wolnej chwili poblushowałam ciałko Any - manicure na paznokciach wielkości 3 mm to niezłe wyzwanie.
Nie mogę się doczekać przyszłego tygodnia, gdy już skończę szkołę, skończę zlecenie i zajmę się głupawymi duperelami dla siebie.

Bonus!
Główka identyczna z klasyczną, którą mam dzięki Demowi, zmasakrowana przeze mnie w OOAK Dreaming Roseanne :>
Jeszcze wymaga trochę ścierania i malunku, ale jak na pierwszy raz traktuję to jako sukces.

Random violin

2011-01-20T19:36:00.001+01:00

Stresrant

2011-01-18T21:00:00.003+01:00

Tak zmęczona i zestresowana nie byłam od miesięcy. Nic mnie nie cieszy, za dużo muszę a za mało mogę.

Zaczyna się

2011-01-11T23:17:00.005+01:00

Spam lalkowy. Dziś, po 12 dniach, Zabrze ją puściło, zapewne nie omieszkawszy policzyć sobie paru(nastu?) złotych (w dodatku do vatu oczywiście) za otwarcie pudełka i zmacanie zawartości. I zaklejenie byle gdzie taśmą. Tak dokładnie, mam płacić za to, że urząd bez mojej zgody dotyka moich rzeczy. Moja jeszcze pal sześć, ale tak samo sobie zapewne poczynają z limitowanymi fullsetami za tysiące złotych.
Freedom, anyone?
A wycinek to fragment kiedyś tam zaczętej pracy, bo chciałam ją sobie obejrzeć w niebieskich oczach. Nie jestem wciąż do nich ostatecznie przekonana, ale ciepłe odcienie wieją jakoś dla mnie nudą. W końcu po to są te lalki, żeby wyglądały tak odjechanie, jak tylko się da.
Może po prostu zdecyduję się na mniej oczojebny odcień.
A pracy nie dokończę. Już mi się nie podoba.

Przyplątało się ze świąt

2011-01-09T14:11:00.000+01:00

Aczkolwiek myślę, że to bardzo inside joke

2011-01-02T20:08:00.004+01:00

Lalka na cle.

Edit: w cholerę precz cytata, bo mi statystyki psują googlowe buce panikarze.

DINP Album teaser #2

2010-12-24T11:34:00.003+01:00

Zdecydowanie najtrudniejsza część okładki.

DINP Album teaser #1

2010-12-23T23:09:00.001+01:00

Okładka drugiego tomu Psów już prawie gotowa.
Mały wycinek.

Rant en miniature

2010-12-22T17:25:00.004+01:00

Na pytanie "co takiego fajnego jest w lalkach" zdecydowanie i bez wahania odpowiedziałabym "miniaturowość". Dziś odebrałam fantastyczne cudeńko: skrzypce długości 11cm. Nie pierwsza taka miniaturka i nie ostatnia, ale wszystko jest tak ładne i staranne, że chyba urządzę w mieszkaniu pełnowymiarową dioramę, którą będę eksponować niczym misterne i kosztowne dzieło sztuki.
Bo na dobrą sprawę, właśnie tym będzie.

Dziś też nareszcie moja Roseanne wyruszyła w drogę. Pan Jeong Kyunghoon (to zadziwiające, ale w Koreańskim wszystkie słowa brzmią dokładnie tak samo, z bardzo dużą ilością "Ą") straszy niestety, że dotarcie może potrwać nawet miesiąc "because of Christmas and the heavy snowfall in the Europe".
Póki co się nie martwię, ten rok był zbyt zajebisty, żeby miał się zakończyć taką wpadką.

Machines #2

2010-12-19T19:45:00.003+01:00

Skończyłam Machine 01 i narysowałam nowszą wersję Machines 02 i 03. Te ludzko-dziecięce główki podobają mi się dużo bardziej, ale dużo gorzej znoszą zaburzone proporcje robocików. Odrobinę je zmieniłam w tym rysunku, mniejsze głowy i klatki piersiowe, mocniejsze nogi, ale i tak wciąż nie do końca właściwie "siedzą".

Ale i tak marzy mi się, że pewnego dnia przerobię je na ruchome lalki.
Wbrew temu, że środowisko wolałoby jeszcze jedną omdlewającą pannicę :)

Bunny Dump

2010-12-18T21:58:00.004+01:00

Przez jakiś czas cierpiałam na fazę. Teraz mam już nową. Ale ostał się po niej stosik rysunków, robionych częściowo na życzenie mi podobnych.
Wstyd trochę to publikować, nawet pomimo coming outu. Ale wyglądają zdecydowanie lepiej niż te z datą sprzed dwóch lat, a na tego bloga i tak nikt nie zagląda.
Funny thing? Nie ma w tym ani grama romansu.

2010-12-12T23:55:00.000+01:00

Płaczę, bo nienawidzę wszystkiego co tworzę.

Odgapiactwo, odtwórstwo, bezmyślność, bierność, przeciętność, mierność.

Bowsin'

2010-12-11T13:18:00.005+01:00

Jakby ktoś nie śledził mojego deviantarta, to informuję, że skończyłam Bowsera dawno temu. Mam też parę zdjęć z procesu produkcji, albeit marnej jakości.
PS. Fun fact: każdy kuc od przodu wygląda jak "hurrrr".

I love to sing-a

2010-12-05T23:01:00.003+01:00

Rysuję tego faceta 60-tą planszę z kolei i ani razu się nie uśmiechnął. Więc wycięłam kawałek dramatycznej sceny ucieczki, poprawiłam i voila.

Świat przyszłości

2010-12-01T00:02:00.003+01:00

Statystyki odnotowały wejście na mojego bloga z wyszukania mojego nazwiska. I nie byłoby to może takie dziwne, gdyby nie fakt, że nie pada ono nigdzie na stronie, w profilu, powiązanych linkach ani na moim koncie google.
Coś w tym jest bardzo niepokojącego.

Jestem jedną z tych kretynek (zapewne zakompleksionych brzydul, nieobeznanych z techniką paranoiczek albo smutnych samotniczek bez żadnych znajomych), które starają się pilnować swojej sieciowej tożsamości. Absolutnie nie zależy mi, aby ktokolwiek rozpoznawał mój wygląd, otoczenie czy nazwisko. Wręcz przeciwnie. Nawet na facebooku ukryłabym twarz, gdyby nie to, że i tak zawsze znajdzie się ktoś, kto otaguje cię na jedynym zdjęciu z imprezy na której byłaś całe pół godziny.

Martwi mnie fakt, że moje nazwisko zostaje powiązane z tym blogiem zupełnie bez mojego świadomego udziału.

Google is fucking us over.

Machines

2010-11-29T18:34:00.005+01:00

Nagadałam się tyle, że jaka ja zajęta jestem i nic dla siebie... a potem się okazuje, że ze szkolnych przerw spokojnie uzbiera się ze dwie godziny na szkicowanie. Że o rysowaniu na wykładach nie wspomnę. I tym sposobem powstał przypadkowy szkic Machine 09, który spodobał mi się na tyle, że postanowiłam zrealizować pozostałe numery. W trakcie są 08 i 01, a i zapewne 02 i 03 doczekają się bardziej ludzkiej przeróbki.

Pewnego dnia dorobię się nawet ideologii. Póki co robię to tylko dlatego, że lubię ciała rozłożone na części. Stąd lalki i stąd roboty.
Gdyby nie poczucie przyzwoitości, Ysa przez cały czas siedziałaby jako nagi kadłubek.

Ciąg dalszy

2010-11-21T12:41:00.001+01:00

Czarny szkicownik.

stoic Kenny is unimpressed

2010-11-18T22:17:00.002+01:00

Prawdopodobnie uważa, że powinnam pracować, a nie zajmować się pierdołami.

Sandra

2010-11-15T20:50:00.003+01:00

Normalnie starannie maskuję wszystkie swoje notatki na marginesach rysunków

ale

To uczucie, gdy wydaje ci się, że wreszcie masz fajny schemat kolorystyczny dla postaci i nagle widzisz, że Touhou ;f

I właśnie dlatego jutro na przerwie spróbuję znowu i wtedy ewentualnie opowiem o co chodzi, bo to ciekawa rzecz.

Ranty ranty

2010-11-14T18:59:00.006+01:00

A więc konkurs wygrał cykl kubistyczno-abstrakcyjnych, można rzec nawet onirycznych (niektórzy wola określenia "telefoniczne", "przypadkowe" lub też "dupek namazał mi penisa w zeszycie") szkicowych rysunków o metaforycznym tytule. I może mój wewnętrzny prymitywny cham nie burzyłby się nawet aż tak bardzo, gdyby nie to, że cała ich komputerowość zamyka się w marnie narzuconej teksturze linoleum i doklejonych zdjęciach pośladków. Okraszonych światłym komentarzem organizatorów, którzy odrzucili 40% prac: "Niektórzy uważają, że jak mają komputer, to tworzą grafikę komputerową. Tymczasem trzeba pomysł rozwijać pod jakąś ideę lub pod wrażenia estetyczne. I robić to świadomie a nie pozwalać aby zdominowała nas technologia."

Mój wewnętrzny prymitywny cham ryczy z rozpaczą dokładnie to samo co dwie notki temu.

South Park Style

2010-11-10T21:54:00.006+01:00

Spójrzmy prawdzie w oczy, każdy z nas ma jakieś Guilty Pleasure. Dla niektórych to casualowe gierki, animu-moe-shit albo Lady Gaga. Dla mnie... fandom South Parku. South Park, jako serial sam w sobie, jest zdecydowanie w moim top 3, ale to co dopełnia jego przyjemność, to ponad 7000 opowiadań na samym fanfiction.net, dziesiątki tysięcy fanartów i kolekcjonowane z pietyzmem trivia. W liczbach tych mieści się wszystko, od niepoprawnego humoru po boleśnie dosłowne yaoi. Moim osobiście ulubionym elementem jest tzw. fluff. Jest to coś takiego, co w sposób zupełnie niewytłumaczalny (a chciałabym wiedzieć, jak to działa) napełnia tak wielkim ogromem ciepła i szczęścia, że ma się ochotę wydrapać sobie wnętrzności.

I pewnie nie byłoby w tym nic za bardzo wykraczającego poza zwyczajowe ramy estrogenowego szaleństwa (każda kobieta lubi małe kotki i bobaski, co nie?), gdyby nie to, że wciąż mówimy tu o bandzie przeklinających 9-latków, utaplanych w krwi, wymiocinach i popkulturze. Rozwiązanie? Po pewnym okresie kontaktu z fandomem (a u mnie to już ponad dwa lata (!)) wytwarza się coś w rodzaju "pojmowania alternatywnej rzeczywistości". Najlepiej chyba określić to jako canon kontra fanon. Fanon nie tyle zapełnia dziury w canonie czy buduje na nim, ale raczej tworzy własną niezależną wizję, pozwalającą się mentalnie odciąć od oryginału. To już zupełnie inne postacie, w innym uniwersum, z własnymi stereotypami i cechami charakterystycznymi. Przykład: wszyscy wiedzą, że Kyle ma zielone oczy. Nie z serialu, więc skąd?
That's fanon for ya.

Gorzej, jeżeli w którymś kolejnym fanficu Cartman robi się nagle szczupły i romantyczny...

PS z 14.11: Skoro już zrobiłam wielki coming out, to śmiało dodaję nowy tag, który odtąd będzie mieścił mój rozbuchany fangirlizm: geje.

That is all

2010-11-03T12:05:00.002+01:00

W każdy wolny dzień spędzam przy tablecie po 10-11 godzin dziennie i trochę mi już się robi.

this looks shopped

2010-10-28T17:43:00.003+02:00

Fotomontaż wykonany do szkoły na potrzeby "wystawy grafik komputerowych". Ideologicznego plakatu z Che nie chcą, to ulepiłam rzecz jakiej oczekują. Ale można zgarnąć odpowiednio 7000, 5000 i 3000 polskich nowych złotych, więc nie widzę powodu, żeby się nie przyłożyć.
Zrobiłam ten koktajl z mojej Ysy i elementów twarzy własnych, a następnie podmalowałam i przefiltrowałam tam i spowrotem. Nie jestem zadowolona z ogólnej kompozycji i wyglądu Ysowych dłoni, ale zanim się rzucę na dodatkowe trzy godziny roboty, posłucham co mają do powiedzenia specjaliści.

Czarny Szkicownik vol. 2

2010-10-14T16:45:00.003+02:00

Za dużo wszystkiego ostatnio, więc rzucam tylko ostatnie (warte uwagi) produkcje ze szkicownika, a opisami (bo każdy ma jakieś znaczenie) zajmę się kiedy indziej.
Przypadkowo (a w sumie to wcale) wszystkie lalkowe.

Powoli Bowser

2010-09-28T11:32:00.003+02:00

Tak to jakoś wygląda. Nienajgorzej, śmiem twierdzić. Tyle, że pokrycie kolorem jest dopiero w dalekiej perspektywie, przy wizji szkoły i pracy na raz. Pewnie będę go malować podczas tych kretyńskich dwugodzinnych okienek między zajęciami kiedy ani na dupie przeczekać, ani do domu wrócić.

A póki co do zobaczenia na MFK.

The Koopa King

2010-09-16T23:05:00.005+02:00

Ostatnimi czasy przechodziłam (ale nie ukończyłam) "Bowser's Inside Story" na demowym DSie. Bardzo dobry erpeg, tam gdzie by się człowiek nie spodziewał. Ja się spodziewałam, bo miałam wcześniej do czynienia z "Superstar Saga" spod tegoż samego szyldu "Mario & Luigi". Okazało się, że prowadzenie ogromnego smoko-zółwia jest dalece bardziej fajniejsze niż prowadzenie dwóch wąsatych mężczyzn w średnim wieku. Gra obok dobrego gameplayu także wspaniale wykorzystuje możliwości jakie daje DS i warto zagrać choćby po to, by móc powalczyć rysikiem jako stumetrowe ziejące ogniem monstrum.
Stąd też zrodził się pomysł, by z (przed)ostatniego pony baita stworzyć kolczastego, paskudnego i przeuroczego potwora. Tym bardziej, że te, które widziałam do tej pory były... średnio udane, że tak to ujmę. Z jakiegoś powodu 95% utalentowanych customizerów produkuje praktycznie tylko kiczowate, ciężkie od brokatu i zdobień "kucykowe księżniczki".
Zamiast tanich kopii postaci, które wymyślił ktoś inny.

Rysunek obok też stąd. Nie do końca udany, przyznaję, ale bardziej chodzi o poglądowość.

Księżna Zima

2010-09-01T21:56:00.000+02:00

Trochę mi w sumie zeszło, ale skończyłam "Księżną Zimę" (nie "królowa lodu" ani "zimowa księżna"). Rozpoczęła swój żywot jako przypadkowy maz twarzy, zrobiony gdy byłam odcięta od internetu. Potem stwierdziłam, że jak taki nudny blady symetryczny to zrobimy z niego jakieś fantasy.

W sumie dość fajny eksperyment z innymi niż zwykle proporcjami twarzy i z łączeniem odcieni zimnych i ciepłych, w tym przypadku (moim zdaniem) bardzo ładnie wybija się dzięki kontrastowi złoto biżuterii. Srebrna zlałaby całość rysunku w szarą masę.
Bardzo się cieszę, że malując nawet nie pomyślałam o tknięciu koloru niebieskiego czy motywu śnieżynki, bo gdy już po skończeniu pracy z ciekawości wyszukałam frazę "ice queen" na deviantarcie, to aż mi ręce opadły. Zalew kiczu, banalnych skojarzeń i artystycznej bezmyślności. Prace warte uwagi mogę policzyć na palcach. Nie twierdzę, że mnie te grzechy nie dotyczą, bo też i nie aspiruję do czynienia Sztuki przez duże S, ale na Litość Boską, OSIEMSET FAVÓW?! Inb4 "krytykujesz bo zazdrościsz popularności" (uwielbiam słyszeć takie argumenty), gdybym chciała być popularna, to też wstąpiłabym do 60 niezwiązanych ze sobą klubów i trzaskała co tydzień biuściaste mangowe catgirls.
Przeszłam już przez taki okres w twórczości i teraz mi wstyd.

W kategorii bonusów:

Radosny Random

2010-09-01T12:32:00.001+02:00

Można się czuć lekko zagubionym widząc to coś po lewej, ale już spieszę z wyjaśnieniami. To już kolejny miesiąc gdy bezskutecznie jaram się żywicznymi lalkami, jednak zbliżam się powoli do spełnienia. Pracodawca obiecał mi uczciwe wynagrodzenie za moją długą pracę (której nie wykończę bez otrzymania wynagrodzenia) a także udało mi się znaleźć lalkę niemalże doskonałą. Istnieje w dwóch rozmiarach, 27cm i 43cm, ale po przyjrzeniu się Ysie... jednak dorzucę troche więcej kasy za coś, co mogę przytulić i fotografować bez makro. (Jestem obrzydliwą, płytką i egoistyczną materialistką, której szczęście polega na posiadaniu ładnych rzeczy.)
Gdy tylko zobaczyłam Planetdollkę, natychmiast zakochałam się w tych szerokich biodrach, niezgrabnych krzywych nogach i wydętych ustach. U innych jest tak wiele ślicznych i ciekawych twarzy... ale wszystkie osadzone na identycznych ciałach wyglądających jak tanie action figures, z okrągłymi cyckami i nogami dwa razy dłuższymi od tułowia. Najdoskonalsze ciałko w rozmiarze MSD widziałam u "Alice in Labyrinth" ale daleko wykracza ona poza moje możliwości zakupowe. Planetdoll jest całkiem blisko, nawet jeśli trochę rażą jej grubaśne kostki i umieszczenie stawu w dolnej a nie górnej połowie torsu.

Czasem czuję się źle, gdy takie poruszenie wywołują we mnie martwe przedmioty. Ale potem przypominam sobie piramidę potrzeb... i uświadamiam sobie, że to duże szczęście.

A teraz przechodząc do spraw, które są interesujące:
(Moja) praca nad grą idzie całkiem sprawnie. Póki co, to siedem designów postaci i dziesięć sekwencji storyboardów, z których potem wyrysuję statyczne plansze do cutscenek, utrzymane w stylistyce komiksów o zombie. Pracodawca na pewno będzie szczęśliwszy, jeśli nie będę szastać publikacją na prawo i lewo, skoro tytuł już mu ktoś zabrał. Więc wrzucam tylko avatary gadających głów.

Dem wydaje swój pierwszy papierowy album! Miałam swój aktywny udział w procesie tworzenia, tak więc kolorowe części okładki są mojego autorstwa. Za wyjątkiem tyłu, tam moje są te czarno-białe. Po przeczytaniu (wielokrotnym na różnych etapach) zawartości stwierdzam, że to fajny album. A jestem bardzo krytycznie nastawiona do większości rzeczy tworzonych w tym kraju.

Mam trochę fajnych szkiców, ale chciałam je wpierw pokazać Demowi. Więc wrzucam tylko jakiś neutralny redesign robota z tej pracy. Wciąż jeszcze mam nadzieję, że pewnego dnia zrobię art, który kołata mi się po głowie od pół roku, ale nadzieja ta powoli kona w męczarniach.

Czarny szkicownik

2010-08-11T19:12:00.000+02:00

Gdzieś mniej więcej pod koniec kwietnia postanowiłam, że fajnie byłoby mieć i targać ze sobą szkicownik w formie książeczki. Taki, który nie pozwala po prostu wyrwać rzeczy, które się nie podobają i taki który mogę mieć zawsze przy sobie gdybym nie miała co robić. Tak więc w maju nabyłam czarny szkicownik w twardej oprawie formatu A5.

I zasmarowałam pierwszą stronę powyższymi tęczami.

Od tamtej pory w miarę sukcesywnie zasmarowuję kolejne strony, wciąż wierząc, że zdołam zapełnić cały do końca roku, a najlepiej wcześniej. To co publikuję dziś, to wybór najbardziej kompletnych i różnorodnych szkiców. Pewnego dnia może zdobędę się na kompilację szkiców pomniejszych.

WIP attack

2010-08-04T23:05:00.001+02:00

Tak tylko wpadłam rzucić dwa arty (a właściwie arta i teasera) nad którymi pracowałam będąc odcięta od świata (internetu). Może w końcu się zbiorę w sobie, żeby poskanować czarny szkicownik.

Gra której tytułu nie znam

2010-07-10T22:39:00.001+02:00

Ostatnio odezwali się do mnie pewni ludzie i zaproponowali współpracę przy tworzeniu gry. Gry która najwyraźniej zawiera [rzeczy] i dzieje się [gdzieś]. Więcej ponoć nie mogę powiedzieć, jakieś umowy, klauzule i prawniczne fiubździu. Szczęśliwie pozwolono mi na publikację wycinków u siebie, pod warunkiem że nie widać na nich o co chodzi, nie sprzedam konkurencji i nie pozwolę ukraść. Stąd te brzydkie denerwujące watermarki, których zazwyczaj unikam jak ognia, bo i tak nikt nie chce mnie okradać.

UPDATE: Nic nie mogę mówić, więc autocenzura (:

Moje Zabawne Dziwactwa

2010-07-09T23:05:00.002+02:00

Powrót z jezior, wyjazd pod Warszawę. Jakkolwiek kocham swojego Dema, ma on jedną wadę: absolutnie nic a nic nie pracuję gdy jest gdzieś w okolicy. Choć z drugiej strony, nie żeby wiele lepiej było, gdy jestem sama.

Niemniej, przed wyjazdem w moim domu gościło wujostwo. Z trzema małymi kuzynkami. Tu rodzi się pytanie: co uwielbiają małe (i najwyraźniej też duże) dziewczynki?

KUCE PONY

Jeden kuc dostał pełny repaint (=mnóstwo warstw farby), dwa pełny rerooting (=mnóstwo dziergania włosów), wszystkie zaś są przyjemnie kolorowe i nieskomplikowane.

Tea Time WIP

2010-06-21T21:01:00.001+02:00

Ostatni wieczór przed prawie dwutygodniowym wyjazdem nad jeeezioooraaa. Work-in-progress, zaczęta ze trzy dni temu, a chodząca mi uprzednio po głowie już jakiś czas. Niestety, z przyczyn oczywistych nie ukończę jej w trakcie najbliższych dwóch-trzech tygodni, podobnie też nie powrzucam żadnego rysowanego badziewia. Ale mam nadzieję, że coś zmajstruję nad wodą, a nie tylko pływanie, promenady, herbata, gry i zabawy. A po powrocie także komplet bijou.

Dracon, myślę, już się z grobu nie wygrzebie, jestem bardzo rozczarowana własną niemożnością literacką. Może kiedyś, ktoś, kto się na tym zna, weźmie go i uczyni przynajmniej dobrym.

"Remembrance" okazuje się być bardzo przychylnie odbierane. Poszukuję ostatnio kierunku, w którym powinnam się udać, i ten najwyraźniej daje pewne nadzieje. Co nie oznacza końca eksperymentów.
Jednakowóż, steampunk.

Remembrance

2010-06-18T18:39:00.000+02:00

Nareszcie, zeszło mi sporo czasu, ale jest: pierwsza pełna praca roku 2010. A jest dopiero czerwiec! Tak naprawdę po prostu skończyła się praca szkolna i darowałam sobie komiks, a więc mam trzy miesiące, które mam nadzieję spędzić mniej na graniu i kreskówkach, a bardziej ze swoim cudem. Jednym i drugim.
Pomimo, że obraz (?) nie wyszedł do końca tak jak sobie zaplanowałam, to jestem dość zadowolona. Co prawda, pomniejszenie i lanserskie efekty poświaty rozmyły część szczegółów, ale czy naprawdę ktokolwiek zwraca na nie uwagę...?

+Bonus blogowy: zrzuty z kolejnych etapów tworzenia pracy. Żeby wszyscy mogli zobaczyć, jak bardzo jestem nieskoordynowana i nieefektywna.

Lubię brudną robotę

2010-06-14T23:12:00.000+02:00

To jest - sztuki manualne. Z jakiegoś powodu sa dalece bardziej zajmujące dla umysłu i rąk niż jeżdzenie rysikiem po tableciku czy ołóweczkiem po papierku. No, może ołóweczek ciekawszy od photoshopa. Tak czy inaczej, w zeszłym tygodniu odebrałam (a raczej usiłowałam odebrać) wpis w indeksie wieńczący moją roczną przygodę z zajęciami z rzeźby - i szczerze żałuję. Były ciekawe, przyjemne i dużo pożyteczniejsze od niektórych niemalże abstrakcyjnych ćwiczeń. Umiejętność budowy danego obiektu w trójwymiarze wydaje mi się absolutną podstawą wszelkich dalszych działań, takich jak rysunek czy malarstwo, ale co ja tam wiem...

W kolejności powstawania w tym semestrze:
Dłoń własna
Fragment twarzy własny (garb i wory takoż własne)
Płaskorzeźba kwiatu (lilii)

Co pani tu robi

2010-06-07T22:48:00.000+02:00

Dziś spędziłam 6 (słownie: sześć) godzin na przeglądzie z projektowania graficznego. Mimo, że przyszłam i wyłożyłam się jako pierwsza. Powód: "bo każdy musi obejrzeć prace innych i porównać z własnymi". Że jestem bardzo marną plakacistką to wiem i bez tego, choć bonusowo dowiedziałam się, że nie ja jedna.
Kariery z tym wiązać nie zamierzam.
Dobra strona: popełniłam w tym czasie tego dziwoląga powyżej. Mocno w klimacie Ai Yazawy. "Paradise Kiss", czyli jej sztandarowe dzieło, był dla mnie ciekawym zjawiskiem, jedyną tak naprawdę shōjo mangą którą przeczytałam w całości. Prawdopodobnie dlatego, że zamykała się w 5 tomach, a nie 30 jak wszystkie inne. Fabułę z tego co pamiętam miała dość banalną, ot, dorastanie, bunt, pierwsza miłość i podążanie za swymi marzeniami. Ubrane w ciuchy rodem z Harajuku. Niejednokrotnie motywy postępowania bohaterów (bardzo... klasycznych, że tak łagodnie powiem) były dla mnie mocno naciągane, lub wręcz okryte czarną tajemnicą.

A jednak... Jakoś nie byłam po skończeniu lektury ani trochę rozczarowana.

Ach te dzieciaki

2010-06-02T19:55:00.000+02:00

Dem wymyśla sobie jakieś zabawne i rozkoszne dzieci, więc mu je rysuję. Nie pamiętam nawet jak się nazywają.
+To ładne ćwiczenie ekspresyjnej kreski. Jak się okazuje, rysowanie bez uprzedniego pełnego ołówkowego szkicu jest TRUDNE. Ale to właśnie tajemnica dobrego cartoonu, czyż nie?

Test test czy mnie słychać

2010-06-01T21:38:00.000+02:00

W ramach testu jak konkretnie działa blogspot i żeby wreszcie ruszyć z showoffem wrzucam trochę szkolnych szkiców. Dwu-trzyminutowe, za modeli służą zwyczajowo znajomi z roku.

Prolog

2010-05-15T19:00:00.000+02:00

Po długim czasie nareszcie się zmusiłam i uczyniłam ten straszny wysiłek kliknięcia w "Załóż bloga".
Dlaczego?
Bo lubię oglądać artblogi innych i mam ciuchutką nadzieję, że komuś przyjemność sprawią też moje bazgroły. Bo robię MNÓSTWO dziwacznych rzeczy, które ciężko gdzieś zaklasyfikować czy umieszczać w portfolio, a jednak fajnie pokazać. Bo liczę, że zmotywuje mnie to do bardziej regularnej i ukierunkowanej pracy. Bo tutaj nie ma presji typu "no-WIP" czy "ten szkic jest za głupi".
Bo jestem socjalnym kaleką i blog to fajna platforma jednostronnej komunikacji.

Zobaczymy, czy to dziecko okaże się kolejnym z niedorozwiniętych potworków, które z taką pasją płodzę.

A co do rozbieżności adresu i tytułu - obawiam się, że po skończeniu studiów będę musiała "dorosnąć", schować śmieszne ciuchy i zabawki do szafy i zmienić nazwę (oraz wystrój) bloga tak, aby odpowiadała poważnym i surowym pracodawcom.

Mimo, że mam szczerą nadzieję zarabiać poprzez produkcję rozrywki "dziecięcej".